ഓരോ വിളവെടുപ്പും ഒരു വിത്തിന്റെ അതിജീവനമായിരുന്നു. ഓരോ വിതയ്ക്കലും മണ്ണിൽനിന്ന് മാഞ്ഞുപോകുന്ന കാർഷിക പാരമ്പര്യത്തെ തിരിച്ചുപിടിക്കാനുള്ള ശ്രമവും. ഒരു കർഷകൻ ഉപേക്ഷിച്ച നാടൻ നെൽവിത്ത് മറ്റൊരു വയലിലെങ്കിലും മുളച്ചുപൊന്തണം എന്ന ആഗ്രഹത്തോടെ ജീവിതം നെൽകൃഷിക്കായി സമർപ്പിച്ച മനുഷ്യനായിരുന്നു വയനാട്ടിലെ ചെറുവയൽ രാമൻ. അദ്ദേഹത്തെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം വിത്തുകൾ സംരക്ഷിക്കുക എന്നത് അവയെ സൂക്ഷിച്ചുവെക്കുക മാത്രമായിരുന്നില്ല; മണ്ണിൽ വിതച്ച് നെൽച്ചെടികളായി വളർത്തി വിളവെടുക്കുകയും അടുത്ത കൃഷിക്കായി വീണ്ടും വിത്തുകൾ ശേഖരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന നിരന്തര പ്രക്രിയയായിരുന്നു അത്.
വയനാട്ടിലെ കുറിച്യ സമുദായത്തിൽനിന്നുള്ള രാമന് കൃഷി ഉപജീവനമാർഗം മാത്രമായിരുന്നില്ല. തലമുറകളിലൂടെ കൈമാറിവന്ന അറിവിന്റെയും ജീവിതരീതിയുടെയും തുടർച്ചയായിരുന്നു. പത്താം വയസ്സുമുതൽ വയലുമായി അടുത്ത ബന്ധം പുലർത്തിയ അദ്ദേഹം അമ്മാവനിൽനിന്നാണ് നാടൻ വിത്തുകളുടെയും പരമ്പരാഗത കൃഷിരീതികളുടെയും പ്രാധാന്യം മനസ്സിലാക്കിയത്. കാലം മാറിയപ്പോൾ കാർഷികരംഗത്ത് അത്യുൽപ്പാദനശേഷിയുള്ള വിത്തുകളും രാസവളങ്ങളും കീടനാശിനികളും ആധിപത്യം ഉറപ്പിച്ചു. കൂടുതൽ വിളവ് ലക്ഷ്യമിട്ടുള്ള കൃഷിരീതികൾ വ്യാപകമായതോടെ വയനാടിന്റെ വയലുകളിൽനിന്ന് പല നാടൻ നെല്ലിനങ്ങളും പതുക്കെ അപ്രത്യക്ഷമായി. ഈ മാറ്റത്തിനിടയിലും പഴയ വിത്തുകളെ ചേർത്തുപിടിക്കാനായിരുന്നു രാമന്റെ തീരുമാനം.
വയനാട്ടിലെ തന്റെ മൂന്നേക്കർ കൃഷിയിടത്തെ അദ്ദേഹം ജീവിക്കുന്ന വിത്തുശേഖരമാക്കി മാറ്റി. വർഷങ്ങളോളം ഏതാനും നെല്ലിനങ്ങൾ മാത്രം കൃഷി ചെയ്തിരുന്ന അദ്ദേഹം, നാടൻ നെൽവിത്തുകളുടെ സംരക്ഷണത്തിന്റെ ആവശ്യകത തിരിച്ചറിഞ്ഞതോടെ 2000-ഓടെ വിത്തുശേഖരണത്തിന് കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം നൽകി. വയനാടിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിലെ കർഷകരെയും കൃഷിയിടങ്ങളെയും തേടിയിറങ്ങി. കൃഷിയിൽനിന്ന് കർഷകർ പിന്മാറിയതോടെ നഷ്ടമായിക്കൊണ്ടിരുന്ന വിത്തുകൾ കണ്ടെത്തി തന്റെ ശേഖരത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തി. 2016-ഓടെ 55 ഇനം നെൽവിത്തുകൾ അദ്ദേഹം കൃഷി ചെയ്തിരുന്നതായി റിപ്പോർട്ടുകളുണ്ട്. പിന്നീടുള്ള റിപ്പോർട്ടുകളിൽ 60-ലേറെ ഇനങ്ങൾ ശേഖരത്തിലുണ്ടായിരുന്നതായും പറയുന്നുണ്ട്.
ഗന്ധകശാല, ജീരകശാല തുടങ്ങിയ സുഗന്ധ നെല്ലിനങ്ങളും തൊണ്ടി, വേലിയൻ, ചെമ്പകം തുടങ്ങിയ പരമ്പരാഗത ഇനങ്ങളും രാമന്റെ കൃഷിയിടത്തിലുണ്ടായിരുന്നു. ഓരോ നെല്ലിനത്തിനും അതിന്റേതായ സവിശേഷതകളുണ്ട്. വളരാൻ ആവശ്യമായ കാലയളവിലും കൃഷിക്ക് അനുയോജ്യമായ സാഹചര്യങ്ങളിലും അവ വ്യത്യസ്തമാണ്. ചില നാടൻ ഇനങ്ങൾക്ക് വരൾച്ചയെയും വെള്ളക്കെട്ടിനെയും അതിജീവിക്കാനുള്ള ശേഷിയുമുണ്ട്. മണ്ണിനും കാലാവസ്ഥയ്ക്കും അനുസരിച്ച് തലമുറകളായി കർഷകർ തിരഞ്ഞെടുത്തും വളർത്തിയും നിലനിർത്തിയ ഈ വൈവിധ്യം നഷ്ടപ്പെടുന്നത് വിത്തുകളുടെ നഷ്ടം മാത്രമല്ല, അവയ്ക്കൊപ്പം നിലനിന്ന കാർഷിക അറിവിന്റെ കൂടി നഷ്ടമാണെന്ന് രാമൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു.
ഒരു നെല്ലിനം കൃഷിയിൽനിന്ന് പൂർണമായി അപ്രത്യക്ഷമായാൽ അതിന്റെ വിത്ത് പിന്നീട് കണ്ടെത്തുക പ്രയാസകരമാണ്. പഴയ പേരുകളും ഓർമകളും ശേഷിച്ചാലും വിത്ത് നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ ആ ഇനത്തെ പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കാൻ കഴിയണമെന്നില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ വിത്തുകൾ സൂക്ഷിച്ചുവെക്കുന്നതിൽ മാത്രം അദ്ദേഹം ഒതുങ്ങിയില്ല. തന്റെ കൃഷിയിടത്തിലെ ചെറിയ തുണ്ടുകളിലായി വിവിധ നെല്ലിനങ്ങൾ കൃഷി ചെയ്തു. വിളവെടുപ്പിനുശേഷം ഓരോ ഇനത്തിൽനിന്നും അടുത്ത കൃഷിക്കാവശ്യമായ വിത്തുകൾ പ്രത്യേകം ശേഖരിച്ചു. വിത്തുകൾ ഉണക്കുന്നതും സൂക്ഷിക്കുന്നതും വീണ്ടും കൃഷിയിറക്കുന്നതും വർഷംതോറും ആവർത്തിക്കേണ്ട അധ്വാനമായിരുന്നു. നാടൻ നെൽവിത്തുകൾ യഥാർഥത്തിൽ സംരക്ഷിക്കണമെങ്കിൽ അവ കൃഷി ചെയ്യണമെന്ന നിലപാടാണ് അദ്ദേഹം മുന്നോട്ടുവെച്ചത്.
വിത്തുകൾ മറ്റുള്ളവരിലേക്ക് എത്തിക്കുന്നതിലും രാമൻ വ്യത്യസ്തമായ രീതിയാണ് സ്വീകരിച്ചത്. ലാഭം ലക്ഷ്യമിട്ട് വിൽക്കുന്നതിനുപകരം കൃഷി ചെയ്യാൻ താൽപര്യമുള്ള കർഷകർക്ക് വിത്തുകൾ സൗജന്യമായി നൽകി. വിളവെടുപ്പിനുശേഷം അതേ അളവിൽ നല്ല വിത്തുകൾ തിരികെ നൽകണമെന്നതായിരുന്നു നിബന്ധന. ഇതിലൂടെ ഒരു കർഷകന്റെ കൈവശമുണ്ടായിരുന്ന വിത്ത് മറ്റൊരു കൃഷിയിടത്തിലേക്കും അവിടെനിന്ന് കൂടുതൽ വയലുകളിലേക്കും വ്യാപിച്ചു. ഒരു സ്ഥലത്ത് കൃഷി മുടങ്ങിയാലും മറ്റൊരിടത്ത് ആ നെല്ലിനം നിലനിൽക്കണമെന്നതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആഗ്രഹം. ഗവേഷണ സ്ഥാപനങ്ങൾക്കും അദ്ദേഹം വിത്തുകൾ കൈമാറി. തമിഴ്നാട് കാർഷിക സർവകലാശാലയിലെ ഡോ. കെ. രാമയ്യ ജീൻ ബാങ്കിന് ഏകദേശം 30 ഇനം നെൽവിത്തുകൾ നൽകിയതായി റിപ്പോർട്ടുകളുണ്ട്. എന്നാൽ സ്ഥാപനങ്ങളിലെ വിത്തുശേഖരങ്ങൾക്കൊപ്പം കർഷകരുടെ വയലുകളിലും നാടൻ നെല്ലുകൾ സജീവമായി വളരണമെന്നതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാഴ്ചപ്പാട്.
രാസവളങ്ങളും കീടനാശിനികളും വ്യാപകമായി ഉപയോഗിച്ചുള്ള കൃഷിക്ക് പകരം ജൈവവളങ്ങളും പരമ്പരാഗത കൃഷിരീതികളും ആശ്രയിച്ചാണ് രാമൻ മുന്നോട്ടുപോയത്. സാമ്പത്തികമായി എളുപ്പമായിരുന്നില്ല ഈ വഴി. നാടൻ നെല്ലിനങ്ങൾക്ക് ചില സാഹചര്യങ്ങളിൽ അത്യുൽപ്പാദനശേഷിയുള്ള ഇനങ്ങളെക്കാൾ വിളവ് കുറവായിരിക്കാം. കൃഷിയിൽനിന്നുള്ള വരുമാനം കുറഞ്ഞതോടെ കർഷകർ മറ്റു വിളകളിലേക്ക് മാറുകയും പല വയലുകളും ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു. ഇതോടെ പരമ്പരാഗത നെല്ലിനങ്ങൾ കൃഷി ചെയ്യാനുള്ള താൽപര്യവും കുറഞ്ഞു. വിത്തുകൾ സംരക്ഷിക്കാൻ ആവശ്യമായ അധ്വാനത്തിനും ചെലവിനും ആനുപാതികമായ സാമ്പത്തിക നേട്ടം പലപ്പോഴും ലഭിച്ചിരുന്നില്ല.
എന്നിട്ടും രാമൻ പിന്മാറിയില്ല. വാണിജ്യപരമായി ലാഭകരമല്ലെന്ന് മറ്റുള്ളവർ വിലയിരുത്തിയ വിളകൾക്കായി തന്റെ സമയവും അധ്വാനവും നീക്കിവെച്ചു.
പുലർച്ചെ കൃഷിയിടത്തിലെത്തി ദിവസം മുഴുവൻ വയലിൽ ചെലവഴിച്ചു. പരമ്പരാഗത മൺവീട്ടിൽ മുളകൊണ്ടുള്ള കുട്ടകളിലും മറ്റും വിത്തുകൾ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതരീതി ലാളിത്യത്തിന്റെ അടയാളമായിരുന്നു. ആധുനിക സംഭരണസംവിധാനങ്ങളേക്കാൾ തലമുറകളുടെ അറിവും സ്വന്തം അനുഭവവുമായിരുന്നു ഈ കാർഷികസമ്പത്ത് നിലനിർത്താൻ അദ്ദേഹത്തിന് തുണയായത്.
പദ്മശ്രീ ഉൾപ്പെടെയുള്ള അംഗീകാരങ്ങൾ രാമന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് ദേശീയതലത്തിൽ ശ്രദ്ധ നേടിക്കൊടുത്തു. 2016-ൽ പ്ലാന്റ് ജീനോം സേവിയർ പുരസ്കാരവും അദ്ദേഹത്തെ തേടിയെത്തി. 2018-ൽ ബ്രസീലിൽ നടന്ന ജൈവവൈവിധ്യത്തിന്റെ സുസ്ഥിര ഉപയോഗവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട അന്താരാഷ്ട്ര സിമ്പോസിയത്തിലേക്കും അദ്ദേഹം ക്ഷണിക്കപ്പെട്ടു. വിദ്യാർഥികളും ഗവേഷകരും കാർഷികപ്രവർത്തകരും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൃഷിയിടം സന്ദർശിച്ച് പരമ്പരാഗത നെല്ലിനങ്ങളെയും അവയുടെ കൃഷിരീതികളെയും കുറിച്ച് പഠിച്ചു. സ്വന്തം വയലിൽനിന്ന് തുടങ്ങിയ ശ്രമം ക്രമേണ വിശാലമായ കാർഷിക സംവാദത്തിന്റെ ഭാഗമായി മാറി. എന്നാൽ അംഗീകാരങ്ങൾക്കപ്പുറത്തും വിത്തുശേഖരം നിലനിർത്താനുള്ള ചെലവും അധ്വാനവും അദ്ദേഹത്തിനും കുടുംബത്തിനും വലിയ ഉത്തരവാദിത്വമായി തുടർന്നു.
ചെറുവയൽ രാമന്റെ ജീവിതം ഉയർത്തുന്ന പ്രധാന ചോദ്യങ്ങളിലൊന്ന് കാർഷിക പൈതൃകത്തിന്റെ സംരക്ഷണച്ചുമതല എത്രത്തോളം ഒരൊറ്റ കർഷകന്റെ ചുമലിൽ ഏൽപ്പിക്കാനാകുമെന്നതാണ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സമർപ്പണത്തിലൂടെ നിരവധി നാടൻ നെൽവിത്തുകൾ നിലനിന്നു. എന്നാൽ ഇത്തരം പ്രവർത്തനങ്ങൾ തുടർന്നുകൊണ്ടുപോകാൻ ആവശ്യമായ സാമ്പത്തികവും സ്ഥാപനപരവുമായ പിന്തുണ ഉറപ്പാക്കേണ്ടതിന്റെ പ്രാധാന്യവും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതം ഓർമിപ്പിക്കുന്നു.
കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനവും മഴയുടെ ക്രമരാഹിത്യവും ജലലഭ്യതയിലെ മാറ്റങ്ങളും കാർഷികമേഖലയെ ബാധിക്കുന്ന ഇന്നത്തെ സാഹചര്യത്തിൽ നാടൻ നെല്ലിനങ്ങളുടെ വൈവിധ്യത്തിന് കൂടുതൽ പ്രാധാന്യമുണ്ട്. വ്യത്യസ്ത പരിസ്ഥിതികളിൽ വളരാൻ തലമുറകളിലൂടെ കർഷകർ തിരഞ്ഞെടുത്ത ഈ ഇനങ്ങൾ ഭാവിയിലെ കൃഷിക്ക് വിലപ്പെട്ട ജനിതകസമ്പത്താണ്. എല്ലാ കർഷകരും ആധുനിക കൃഷിരീതികൾ ഉപേക്ഷിക്കണമെന്നായിരുന്നില്ല രാമന്റെ നിലപാട്.
കാർഷികപുരോഗതിയുടെ പേരിൽ പഴയകാലത്തെ എല്ലാ അറിവുകളും വിത്തുകളും ഇല്ലാതാകരുതെന്ന ഓർമപ്പെടുത്തലായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതം. വിത്തുകൾ സൂക്ഷിക്കുന്ന ഒരു ശേഖരത്തിൽനിന്ന് അവ ആവശ്യമുള്ളപ്പോൾ പുറത്തെടുത്ത് കൃഷി ചെയ്യാം. എന്നാൽ കൃഷിയിടങ്ങളിൽനിന്ന് ഒരു നെല്ലിനം പൂർണമായി അപ്രത്യക്ഷമായാൽ അതിനെ തിരിച്ചുകൊണ്ടുവരിക എളുപ്പമല്ല. വിത്തുകൾ രേഖകളിലും ചിത്രങ്ങളിലും മാത്രം ശേഷിക്കരുത്. അവ മണ്ണിൽ വളരുകയും വിളവായി മാറുകയും കർഷകരുടെ കൈകളിലൂടെ തലമുറകളിലേക്ക് കൈമാറപ്പെടുകയും വേണം. ഈ തിരിച്ചറിവാണ് ചെറുവയൽ രാമനെ വ്യത്യസ്തനാക്കിയത്. നാടൻ നെല്ലുകളെ ഭൂതകാലത്തിന്റെ ശേഷിപ്പുകളായി മാത്രം അദ്ദേഹം കണ്ടില്ല; കൃഷിയിലൂടെ വർത്തമാനകാലത്തിൽ നിലനിർത്തി ഭാവിയിലേക്ക് കൈമാറാനാണ് ശ്രമിച്ചത്.
രാമന്റെ വിയോഗത്തോടെ നാടൻ വിത്തുകൾക്കൊപ്പം ജീവിച്ച ഒരു തലമുറയുടെ അനുഭവസമ്പത്തും അറിവും നഷ്ടമാകുകയാണ്. എന്നാൽ അദ്ദേഹം കൃഷി ചെയ്ത നെല്ലിനങ്ങളും മറ്റുള്ളവർക്ക് കൈമാറിയ വിത്തുകളും പഠിപ്പിച്ച കൃഷിരീതികളും ആ ദൗത്യം തുടരാനുള്ള അടിത്തറയാണ്. ഓരോ കൃഷിക്കാലത്തും വിത്തുകൾ മണ്ണിലേക്കിറക്കിയതിലൂടെ അദ്ദേഹം സംരക്ഷിച്ചത് നെല്ലിന്റെ ഇനങ്ങൾ മാത്രമായിരുന്നില്ല; വയനാടിന്റെ കാർഷികചരിത്രവും മണ്ണിനോടുള്ള മനുഷ്യന്റെ ബന്ധവും തലമുറകളുടെ അറിവും കൂടിയായിരുന്നു. അടുത്ത വിളവെടുപ്പിനായി വിത്തുകൾ ശേഖരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ആ കർഷകന്റെ യഥാർഥ സംഭാവനയും അതുതന്നെ—മണ്ണിൽനിന്ന് മാഞ്ഞുപോകുമായിരുന്ന പൈതൃകത്തെ വീണ്ടും മുളപ്പിച്ച് ഭാവിയിലേക്ക് കൈമാറുക.
